gerb Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі па тэнісе

Рэспубліканскі цэнтр
алімпійскай падрыхтоўкі па тэнісе

Гісторыя тэніса

Гульні з маленькім мячом, які перабіваўся праз сетку з дапамогай прыстасавання тыпа ракеткі, былі вядомы яшчэ ў антычную эпоху ў Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме. Да роднаснай тэнісу гульні можна аднесці такую ​​гульню, як «Палоне», якая культывавалася да апошняй чвэрці 14 стагоддзя ў Італіі. У гэтай гульні лёгкі зроблены з жывёльнай бурбалкі мяч перакідваўся ўдарамі спачатку далоняў, а некалькі пазней з выкарыстаннем драўляных біт.

У Францыі больш за восем соцень гадоў таму з'явілася таксама роднасная тэнісу гульня ў мяч. Яе назва «Жо дэ пом». Першымі аматарамі гэтай гульні сталі святары, прычым не толькі семінарысты, але і святары больш высокіх званняў і, як сведчыць гісторыя, нават архіепіскапы і кардыналы. Спачатку названая гульня праводзілася ў асноўным на каменнай падлозе ў сценах манастыроў. Па заканчэнні некаторага часу для зручнасці ў гульні на руку, якая б'е па мячы, сталі апранаць пальчатку, а затым выкарыстоўваць і драўляныя прадметы. Паступова гэтыя прадметы сталі па форме падобныя на ракетку. Прайшло яшчэ больш за 400 гадоў і ў такой ракетцы сталі ўжываць струны. З гэтага часу гульня стала набіраць вялікую папулярнасць, і ўслед за святарамі праводзіць час з удзелам у такой гульні стала больш шырокае кола людзей з вышэйшага свецкага грамадства. Яны ж ажыццявілі дзеянні, накіраваныя на ўдасканаленне інвентара і самой гульні. У 1480 годзе кароль Францыі Луі XI выдаў указ, паводле якога ўсе строга павінны былі прытрымлівацца тэхналогіі вырабу тэнісных мячоў. Умовы наказу былі наступныя: мяч павінен быў набівацца добрай скурай і поўсцю і не ўтрымліваць пяску, крэйды, вапны, вотруб'я, пілавіння, моху, попелу або зямлі.

У XV-XVI стагоддзях гэтай гульнёй сталі захапляцца не толькі мужчыны, але і жанчыны. Вядомы гістарычны факт, што ў 1427 годзе ў Парыжы маладая жанчына па імені Марго гуляла настолькі добра, што з яе хуткасцю адпраўляць мяч на бок суперніка маглі параўнацца толькі лепшыя з гульцоў-мужчын.

У названы перыяд гульня развівалася настолькі імкліва, што ўжо да заканчэння шаснаццатага стагоддзя ў Парыжы было больш за 250 спэцыяльных кортаў, а колькасць прымаючых удзел у характарызуемай гульні людзей дасягнула сямі тысяч.

У 1873 году маёр Брытанскай арміі Уолтар Уiнгфiльд запатэнтаваў гульню пад назвай «сферыстыка», або «лон-тэніс» (што па-руску азначае тэніс на траве). Такім чынам гэты чалавек узаконіў спартыўны тэніс і яго правілы. Пасля таго, як былі запатэнтаваны ў сукупнасці сетка, слупкі, мячы і правілы гульні, тэніс стаў сапраўдным вiдам спорту, г.зн. ён стаў цалкам адпавядаць функцыянуючаму ў цяперашні час паняццю «спартыўная гульня».

З 1873 гады спартыўны тэніс стаў імкліва развівацца не толькі ў Францыі і Англіі, але і ва ўсёй Вялікабрытаніі, а таксама ў ЗША. З улікам гэтага рашэннем створанай пазней міжнароднай федэрацыяй тэніса 1875 г. варта лічыць датай узнікнення сучаснага спартыўнага тэніса.

У нашы дні тэніс набыў шырокую папулярнасць і распаўсюджванне ва ўсім свеце.